niedziela, 31 sierpnia 2014
Od Thalii.
Kiedy już Quenqol sobie poszła, położyłam się na dnie jaskini. Crystal sobie znowu gdzieś poszła, ale już jej nie pójdę szukać. Zaczęło mi się nudzić więc wypłynęłam na górę i stworzyłam bańkę z wodą którą się bawiłam. W końcu złapałam do pyska, klapałam i wybiłam ją sobie. Wyleciałam z jaskini prosto na plażę, gdzie zobaczyłam Quenqol. Bawiła się wodą, tak jak ja wcześniej. Miała zrobiony „sznur” wodny którym robiła różne kształty. Nie widziała mnie najprawdopodobniej, bo się nawet nie odwróciła. Wylądowałam cicho za nią i wyczarowałam wodną bańkę akurat wtedy, kiedy swoim sznurem zaczęła bawić się jak skakanką (tylko nie skakała). Wzięłam moją bańkę i podleciałam nią pod jej sznur. Wyglądało to tak, jakby moja bańka skakała przez skakankę. Gdy Quenqol to zobaczyła, nagle jej sznur spadł na ziemię i się rozlał, dopiero wtedy kazałam mojej bańce polecieć do morza i utopić się (tak, wiem, jestem sadystką [jak Moody z tym pająkiem na lekcji OPCM w HP, ale nie ważne]). Quenqol wyglądała na przestraszoną przez pierwszą sekundę, ale zaraz potem się uśmiechnęła.
-Hej. – powiedziała do mnie.
-Cześć. Widziałaś się może z Crystal?
-Próbowała mnie zaciągnąć do lasu na polowanie, ale mi się nie chciało. Teraz mi się nudzi więc żałuję że z nią nie poszłam, ale trudno. - roześmiała się.
- No cóż. Znowu poluje, chyba się nakręciła. Mam nadzieję że nie torturuje tych biednych saren. – Powiedziałam, wiedząc, że ostatnim razem Crystal zamknęła jedną w powietrznej bańce i ją zabiła.
- Może się przejdziemy? – zaproponowałam.
- Jasne, przynajmniej jakieś zajęcie.
Zaczęłyśmy iść w stronę lasu.
- Poznałaś już Travisa? – Zapytałam, mając dość ciszy.
- Nie, to inny wilk?
- Nie do końca wilk. – odpowiedziałam. Nie miałam pojęcia gdzie on może być ani czy dobrym pomysłem byłoby przedstawiać jej to rąbnięte ptaszysko.
-A kto to? - Zaciekawiona Quenqol drążyła temat.
Wiedziałam, że nie da mi już spokoju więc zawyłam. Nie liczyłam, że szybko przyleci i miałam rację.
- I co się stało? – Poznałam po tonie jej głosu że pilnuje, żeby się nie roześmiać.
- Jeszcze nic. Trzeba poczekać. – usiadłam i wyczarowałam sobie trochę ognia i wody. Złożyłam je razem tak, aby połowa koła była czerwona a druga połowa była niebieska. Wtedy zaczęłam obracać to koło, powiększać je i zmniejszać stopniowo. Quenqol patrzyła się na to, a potem wzięła trochę wody z morza i stworzyła bańkę, którą przełożyła przez koło. Przestałam je zmniejszać i powiększać i złączyłyśmy to razem. Po jakiejś minucie miałyśmy gotowy model Układu Słonecznego. Zobaczyłam ciemnego ptaka w oddali, potem stał się niebieski i powiedziałam:
-O, już niedługo. – Ledwie skończyłam to mówić kiedy usłyszałam:
-Siema Thalia! ŁA! Jakiś wilk!
-Zamknij się. To jest Quenqol.
Travis dalej patrzył na nią przerażony, a po chwili popatrzył na nasz wodno-ognisty Układ Słoneczny.
- Ty to… Wy to…
- Tak, ja to, my to. Super. Może się przedstawisz i ujawnisz chociaż trochę kultury?
- Cześć. Jestem jastrząb Travis, a to moja właścicielka Thalia. Wylęgłem się z jaja w…
Przygwoździłam go do ziemi.
-Wystarczy. – zwróciłam się do niego. – Nie chcemy słuchać twojego życiorysu.
Quenqol patrzyła to na niego, to na mnie.
-Hej. Jestem Quenqol. – powiedziała radośnie.
- No więc to jest Travis. Najgorszy z możliwych jastrzębiów jaki może istnieć na tym świecie.
-EJ! – skrzeknął oburzony.
- Dobra, możesz już lecieć bo się poznaliście.
Cały czas patrzył na mnie z brzydką miną, aż w końcu powiedziałam:
-No już, won!
Wtedy dopiero prychnął, odwrócił się i poleciał.
- Miły ptak. Dlaczego jesteś dla niego taka niemiła? – zaczęła rozmowę Quenqol.
- Gdybyś musiała z nim przeżyć kilka dni też byś go nie lubiła. Ja nie jestem niemiła tylko wredna.
- Wielka różnica.
-Bardzo. –zaśmiałam się. Popatrzyłam w stronę łąki i zobaczyłam ogromną trąbę powietrzną. Na moim pysku pojawił się strach.
- Co to jest? – zapytała przerażona Quenqol.
- Crystal może wytworzyć taką trąbę. Chodź!
Rozłożyłam skrzydła i już wzbiłam się na trzy metry do góry kiedy zobaczyłam minę Quenqol. Wtedy zrozumiałam. W czasie, kiedy ja bym już była na miejscu, ona musi się przeprawić przez rzekę i las, bo nie ma skrzydeł. Wylądowałam i próbowałam wymyślić jakiś plan.
- Hm… Wiem! – wrzasnęłam.
-Co wiesz?
- Muszę się skupić… - wzięłam całą moc magiczną na jaką się zmusiłam i skróciłam każde źdźbło trawy w całym lesie. Kazałam jej przylecieć do mnie a następnie ułożyłam połowę w prostokąt. Skleiłam je i zabezpieczyłam drugą połową. Miałam „dywan” długości metra, szerokości pół metra i grubości 10cm. Zlepiłam bardzo mocno i wzięłam kilka patyków z lasu. Kazałam im połamać się i zmieścić w każdą dziurę w moim prostokącie. Zlepiłam wszystko bardzo mocno.
-Co to jest, znowu? – Usłyszałam głos Quenqol.
- Wskakuj, nie mamy czasu.
Posłusznie weszła, ja rozłożyłam skrzydła i poleciałam do góry niosąc dywan magią.
- CO TY ROBISZ! JA SIĘ ZABIJĘ!
- Nie zabijesz, trzymaj się mocno.
Dodałam gazu i w 10 sekund już patrzyłam na Crystal, która cały czas trzymała tą trąbę powietrzną. Wylądowałam za nią i już miałam tego dosyć, ponieważ wiał silny wiatr.
- Crystal! Przestań!
- Ja nie mogę! – odkrzyknęła przerażona.
- Jak to nie możesz?!
- To jest za ciężkie!
Wtedy się wystraszyłam. Naprawdę. Nie mam żadnej mocy którą mogłabym jej pomóc. Kompletnie zapomniałam o żywiołach Quenqol.
< Crystal? >
sobota, 30 sierpnia 2014
Od Quenqol, CD. historii Thalii
Moja przygoda zaczyna się gdy moi rodzice poświęcili życie, żeby mnie ratować. Od tej pory byłam sama, zdana na siebie. Nie miałam nikogo. Nie poddawałam się, obiecałam to rodzicom, którzy z myślą o mnie zaryzykowali życie. Nie chcieliby, żebym się poddała. Dbali o moją przyszłość. Teraz ja muszę uszanować ich decyzje i żyć dalej..
Pewnego ranka opadałam z sił, przechodząc przez pustynie, która moim zdaniem w ogóle się nie kończyła. Powoli brakło mi sił. Potrzebowałam wody i jedzenia. Przemierzając pustynię zobaczyłam gazela. Bałam się, że mogę nie dać rady. Nie byłam zbyt silna, żeby ryzykować. Przechodząc piąty dzień przez pustynie, w końcu widzę duży las. Pobiegłam tam z nadzieją, że będzie tam wodopój i jedzenie. Będąc samym od śmierci rodziców, już nic mnie nie zdziwi. Bałam się ryzykować. Byłam stanowcza. Las był duży! Szukałam jaskini z nadzieją że znajdę pożywienie i się ogrzeję. Był w lesie mały wodopój, ale woda była lodowata. No cóż w końcu była zima.
Nagle usłyszałam szum, jak ktoś się zakrada.
... - Co to takiego? Kto tu jest słyszę Cię! Wyjdź!
-Jak masz na imię?
-Quenqol proszę pani.
-Ja jestem Thalia, a to moja siostra Crystal.
-Miło mi.
-Nam też! Skąd pochodzisz i co tu robisz sama?? - Zapytała zaciekawiona Crystal.
-Em, pochodzę z.. - naglę jej przerwała.
-Ile masz lat, gdzie Twoje stado, zostaniemy przyjaciółkami???
-Crystal!! Nie strasz jej! Nie przejmuj sie Quenqol. Jest strasznie zimno, wyglądasz na głodną i zmarzniętą. Chodź do nas, po drodze wszystko nam opowiesz.
-Dziękuje. Jest Pani bardzo miła.
-Nie mów mi Pani. Mów mi Thalia.
Thalia i Crystal zaprowadziły mnie do swojej jaskini. Nakarmiły mnie i zaproponowały mi, żebym została na kilka dni z nimi. Zgodziłam się, W końcu czułam się bezpieczna i znalazłam osoby, którym warto zaufać. Opowiedziałam im całą moją historie. Crystal wyglądała na wzruszoną, ale Thalia nie ufała mi i dalej zadawała pytania.
-Jak się tutaj dostałaś? Jak przeszłaś taki kawał drogi sama? - Zapytała ciekawię.
-Zdałam się na intuicję. Mama zawsze powtarzała, że w Górach znajdę dom, a w ciemnym lesie śmierć. Zawsze kazała mi iść w dzień, a w nocy się chować. Dzięki jej radom przeżyłam 4 miesiące.
-Czyli jesteś sama? - Zapytała smutno Crystal.
-Tak..
-Możesz zostać z nami! Thalia zgódź się! Nie możemy jej zostawić samej!
- No dobrze, ale musisz się mnie słuchać i nie wolno Ci wychodzić nigdzie bez mojej zgody. Dobrze?
-Obiecuję.
Nowy Wilk - Quenqol!
Imię: Quenqol
Płeć: Wadera
Wiek: 8 miesięcy
Żywioły: woda, powietrze
Moce: woda-może poruszać wodą i ją kontrolować.
powietrze-może przenosić rzeczy i zrobić wichurę.
Charakter: przyjacielska, ciekawska, wierna, rodzinna,
staranna, odpowiedzialna, radosna
Partner: Brak
Przyjaciele: Brak
Rodzina: Brak
Ilość ZM: 15
środa, 27 sierpnia 2014
Od Thalii.
Cześć. Jestem Thalia. Jestem alfą w tej watasze. Moim towarzyszem jest jastrząb - Travis, a moją siostrą jest Crystal.
Kiedy dzisiaj rano wyszłam spod wody aby wypłynąć z jaskini, Travis'a nie było. Pewnie gdzieś poleciał, on tak zawsze ma. Gdy tylko mogłam zobaczyć co się dzieje na powierzchni, wzbiłam się w powietrze. Wyleciałam z jaskini i poleciałam na plażę. Tam wylądowałam i zapaliłam ogień aby się rozgrzać. Pływanie pod wodą w zimie nawet jak jest się wilkiem wody nie jest przyjemne. Położyłam się na ziemi i zawyłam aby zaraz zobaczyć zarys Travis'a na horyzoncie. Poczekałam jeszcze chwilę i rozległ się jego głos:
-No siemka! Długo dzisiaj spałaś, Thalia!
-Tak. No. W sumie.
-Co ci się stało?
-Wiesz gdzie jest Crystal? - Zapytałam, mając już go dość.
-Ha ha ha! Crystal wyszła przed tobą. Chciałem ją zatrzymać ale poszła na polowanie.
-CO?! - Moja siostra ma zawsze jedzenia pod dostatkiem, nie uczyła się polować na większe stworzenia niż króliki. - POZWOLIŁEŚ JEJ?! - Gwałtownie podniosłam się a on wzbił w powietrze.
-No... Tak, pozwoliłem. Jeśli chcesz ją znaleźć to lepiej już zacznij bo ci nawieje.
-JA mam ją SAMA znaleźć? To przez ciebie wyszła z jaskini więc ty mi pomożesz.
-Ale...
-Nie ma żadnego ale. - przerwałam mu. - masz lecieć i już.
- Nie chce mi się. Jestem zajęty. - zaczął lecieć tam skąd przyleciał ale ja miałam refleks. W tym samym momencie jak on się odwrócił skoczyłam na niego i przygwoździłam łapami do ziemi.
-JUŻ! Bo cię zamknę w klatce i nie będzie latania przez tydzień! - tu zrobił przerażoną minę.
- No lecę lecę...- puściłam go a on ruszył w stronę lasu. Chwilę potem ja odbiłam się od ziemi i poleciałam nad rzekę. Tam napiłam się i rozejrzałam. Nie mam dużego wyboru, nigdzie nie widziałam Crystal więc leniwym krokiem poszłam do lasu. Wolałabym, żeby Travis był inteligentniejszym ptakiem. Rozłożyłam skrzydła i wzniosłam się w powietrze. Uwielbiam las od góry, ale teraz nie specjalnie mam czas oglądać widoki. Leciałam przez cały czas dopóki nie zobaczyłam ciemnoniebieskiej plamy na ziemi. Crystal, pomyślałam. Wylądowałam pięć metrów od niej a ona właśnie zajadała zabitą sarnę.
- Crystal, co ty wyprawiasz! - zapytałam wściekła.
- Jem.
- JAK MOŻESZ SOBIE SPOKOJNIE JEŚĆ WTEDY, KIEDY JA... ja...
- Głodna byłam i nie chciałam cię budzić i pomyślałam sobie, ...
- Jak ci się udało zabić samej sarnę?
- że pójdę spróbować zapolować. Sarnę? Jaką sarnę? - udawała głupa - a, tą sarnę. Normalnie, stała tu sobie to zamknęłam ją w kuli powietrznej i zanim się obejrzała była zabita.
- Ja... Gratulacje.
- Dzięki, siostra! - zaczęła skakać wokół mnie.
- Dobra, uspokój się.
Zawyłam i Travis zaraz przyleciał.
- Siemka, siostry!
- Cześć Travis! Jak tam było na wycieczce? Podobno... - Mówiła Crystal szybko ale ja ją popchnęłam i się wywaliła.
- EJ! - Krzyknęła oburzona.
- Cicho. Travis, zanieś ją do jaskini i... - tutaj zostałam oblana. Niby zwykłe oblanie, ale jednak tej wody było tyle ile w wężu ogrodowym. Odwróciłam się w stronę sprawcy (Crystal) a ona leżała na ziemi zwijając się ze śmiechu. Zaraz potem ode mnie dostała dwa razy tyle wody do pyska, a wtedy rozpoczęła się wielka, wodna bitwa. W końcu Travis wziął ją do góry a ja się mogłam osuszyć.
- Travis, puszczaj! - krzyczała Crystal.
- Dobrze zrobiłeś. Jestem cała mokra...
- No ja też! Ej, Travis, no już!
- Dobra Travis, postaw ją na ziemię. - Travis posłusznie wykonał polecenie. Crystal popatrzyła na niego z oburzeniem i warknęła.
-Travis, zanieś ją do jaskini...- znowu dostałam wodą. - CRYSTAL!!!
-Nie chcę iść do jaskini. Chcę iść z tobą.
- No dobra, chodź ze mną. Chcę się tylko przejść więc dużo ci to nie da.
- Pff.
Zrobiłam kilka kroków i popatrzyłam na Travis'a.
-No leć już. Rano się bardzo wyrywałeś. - powiedziałam do niego. Pięć sekund i już go nie było.
Ja i Crystal dalej byłyśmy całe mokre, ale prędko się osuszyłam. Po kilku minutach Crystal szczękała zębami.
- T-t-t-thal-l-l-lia...
-Widzisz, tak się kończą wodne zabawy w środku zimy. Wyczarowałam gorącą parę wodną i powiedziała:
- No dobra, przepraszam, ale nie mogłam pozwolić by Travis mnie zabrał.
- Trzeba było powiedzieć. No ale nic.
Stanęłam jak wryta.
-Czujesz to?
-Ale co?
-No, to.
- Chodzi ci o jakąś muzykę? - Uśmiechnęła się szeroko.
-Nie. Chodzi mi o zapach wilka.
-Jakiego?
-Nie wiem.
-No to chodźmy go poszukać! - zaczęła skakać wesoło.
Przewróciłam oczami i ruszyłam przed siebie. Zaraz potem zobaczyłam wilka.
-Jak masz na imię? - zapytałam.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
