Menu

niedziela, 31 sierpnia 2014

Od Thalii.






Kiedy już Quenqol sobie poszła, położyłam się na dnie jaskini. Crystal sobie znowu gdzieś poszła, ale już jej nie pójdę szukać. Zaczęło mi się nudzić więc wypłynęłam na górę i stworzyłam bańkę z wodą którą się bawiłam. W końcu złapałam do pyska, klapałam i wybiłam ją sobie. Wyleciałam z jaskini prosto na plażę, gdzie zobaczyłam Quenqol. Bawiła się wodą, tak jak ja wcześniej. Miała zrobiony „sznur” wodny którym robiła różne kształty. Nie widziała mnie najprawdopodobniej, bo się nawet nie odwróciła. Wylądowałam cicho za nią i wyczarowałam wodną bańkę akurat wtedy, kiedy swoim sznurem zaczęła bawić się jak skakanką (tylko nie skakała). Wzięłam moją bańkę i podleciałam nią pod jej sznur. Wyglądało to tak, jakby moja bańka skakała przez skakankę. Gdy Quenqol to zobaczyła, nagle jej sznur spadł na ziemię i się rozlał, dopiero wtedy kazałam mojej bańce polecieć do morza i utopić się (tak, wiem, jestem sadystką [jak Moody z tym pająkiem na lekcji OPCM w HP, ale nie ważne]). Quenqol wyglądała na przestraszoną przez pierwszą sekundę, ale zaraz potem się uśmiechnęła.



-Hej. – powiedziała do mnie.



-Cześć. Widziałaś się może z Crystal?



-Próbowała mnie zaciągnąć do lasu na polowanie, ale mi się nie chciało. Teraz mi się nudzi więc żałuję że z nią nie poszłam, ale trudno. - roześmiała się.



- No cóż. Znowu poluje, chyba się nakręciła. Mam nadzieję że nie torturuje tych biednych saren. – Powiedziałam, wiedząc, że ostatnim razem Crystal zamknęła jedną w powietrznej bańce i ją zabiła.



- Może się przejdziemy? – zaproponowałam.



- Jasne, przynajmniej jakieś zajęcie.



Zaczęłyśmy iść w stronę lasu.



- Poznałaś już Travisa? – Zapytałam, mając dość ciszy.



- Nie, to inny wilk?



- Nie do końca wilk. – odpowiedziałam. Nie miałam pojęcia gdzie on może być ani czy dobrym pomysłem byłoby przedstawiać jej to rąbnięte ptaszysko.



-A kto to? - Zaciekawiona Quenqol drążyła temat.



Wiedziałam, że nie da mi już spokoju więc zawyłam. Nie liczyłam, że szybko przyleci i miałam rację.



- I co się stało? – Poznałam po tonie jej głosu że pilnuje, żeby się nie roześmiać.



- Jeszcze nic. Trzeba poczekać. – usiadłam i wyczarowałam sobie trochę ognia i wody. Złożyłam je razem tak, aby połowa koła była czerwona a druga połowa była niebieska. Wtedy zaczęłam obracać to koło, powiększać je i zmniejszać stopniowo. Quenqol patrzyła się na to, a potem wzięła trochę wody z morza i stworzyła bańkę, którą przełożyła przez koło. Przestałam je zmniejszać i powiększać i złączyłyśmy to razem. Po jakiejś minucie miałyśmy gotowy model Układu Słonecznego. Zobaczyłam ciemnego ptaka w oddali, potem stał się niebieski i powiedziałam:



-O, już niedługo. – Ledwie skończyłam to mówić kiedy usłyszałam:



-Siema Thalia! ŁA! Jakiś wilk!



-Zamknij się. To jest Quenqol.



Travis dalej patrzył na nią przerażony, a po chwili popatrzył na nasz wodno-ognisty Układ Słoneczny.



- Ty to… Wy to…



- Tak, ja to, my to. Super. Może się przedstawisz i ujawnisz chociaż trochę kultury?



- Cześć. Jestem jastrząb Travis, a to moja właścicielka Thalia. Wylęgłem się z jaja w…



Przygwoździłam go do ziemi.



-Wystarczy. – zwróciłam się do niego. – Nie chcemy słuchać twojego życiorysu.



Quenqol patrzyła to na niego, to na mnie.



-Hej. Jestem Quenqol. – powiedziała radośnie.



- No więc to jest Travis. Najgorszy z możliwych jastrzębiów jaki może istnieć na tym świecie.



-EJ! – skrzeknął oburzony.



- Dobra, możesz już lecieć bo się poznaliście.



Cały czas patrzył na mnie z brzydką miną, aż w końcu powiedziałam:



-No już, won!



Wtedy dopiero prychnął, odwrócił się i poleciał.



- Miły ptak. Dlaczego jesteś dla niego taka niemiła? – zaczęła rozmowę Quenqol.



- Gdybyś musiała z nim przeżyć kilka dni też byś go nie lubiła. Ja nie jestem niemiła tylko wredna.



- Wielka różnica.



-Bardzo. –zaśmiałam się. Popatrzyłam w stronę łąki i zobaczyłam ogromną trąbę powietrzną. Na moim pysku pojawił się strach.



- Co to jest? – zapytała przerażona Quenqol.



- Crystal może wytworzyć taką trąbę. Chodź!



Rozłożyłam skrzydła i już wzbiłam się na trzy metry do góry kiedy zobaczyłam minę Quenqol. Wtedy zrozumiałam. W czasie, kiedy ja bym już była na miejscu, ona musi się przeprawić przez rzekę i las, bo nie ma skrzydeł. Wylądowałam i próbowałam wymyślić jakiś plan.



- Hm… Wiem! – wrzasnęłam.



-Co wiesz?



- Muszę się skupić… - wzięłam całą moc magiczną na jaką się zmusiłam i skróciłam każde źdźbło trawy w całym lesie. Kazałam jej przylecieć do mnie a następnie ułożyłam połowę w prostokąt. Skleiłam je i zabezpieczyłam drugą połową. Miałam „dywan” długości metra, szerokości pół metra i grubości 10cm. Zlepiłam bardzo mocno i wzięłam kilka patyków z lasu. Kazałam im połamać się i zmieścić w każdą dziurę w moim prostokącie. Zlepiłam wszystko bardzo mocno.



-Co to jest, znowu? – Usłyszałam głos Quenqol.



- Wskakuj, nie mamy czasu.



Posłusznie weszła, ja rozłożyłam skrzydła i poleciałam do góry niosąc dywan magią.



- CO TY ROBISZ! JA SIĘ ZABIJĘ!



- Nie zabijesz, trzymaj się mocno.



Dodałam gazu i w 10 sekund już patrzyłam na Crystal, która cały czas trzymała tą trąbę powietrzną. Wylądowałam za nią i już miałam tego dosyć, ponieważ wiał silny wiatr.



- Crystal! Przestań!



- Ja nie mogę! – odkrzyknęła przerażona.



- Jak to nie możesz?!



- To jest za ciężkie!



Wtedy się wystraszyłam. Naprawdę. Nie mam żadnej mocy którą mogłabym jej pomóc. Kompletnie zapomniałam o żywiołach Quenqol.

< Crystal? >

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz