-Hej.
-Cześć!
-Co tak sama chodzisz? - Zapytała zdziwiona.
-Ehh ciężko mi przywyknąć, odkąd moi rodzice zginęli byłam sama. Ciężko mi otworzyć się..
-Ciągle jesteś zamknięta w sobie. Znajdź tu sobie przyjaciół!
-Wole być zdana na siebie, mama powtarzała, żeby nie ufać obcym.
* brrrr *
-Słyszałaś to?!
-em to chyba mój brzuch.. - powiedziała zawstydzona.
-hahahaha! Chodź przejdziemy się na polowanie, a po drodze znajdziemy Ci przyjaciela. – Uśmiechnęła się szeroko.
-Noo dobrze – powiedziałam niepewnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz