W mojej watasze źle mi się wiodło. Po odejściu ojca matka sama mnie
wychowywała. Gdy dorosłam postanowiłam odejść. Po drodze spotkałam nieme
wilki, o których słyszałam tyle opowieści. Chciałam do nich podejść,
ale ich alfa podbiegł i chwycił mnie za kark. Na szczęście się
zorientowałam i użyłam mojej mocy. Jego kły ugodziły jedynie powietrze.
Przez trzy dni wędrowałam w poszukiwaniu watahy. W końcu dotarłam do
Watahy Gwiezdnego Nieba. Ominęłabym ją, gdyby nie zapach królika
dobiegający z tamtej części lasu.
Głód i intuicja zaprowadziły mnie w tamtą stronę. Do dnia dzisiejszego
dziękuję mojej intuicji za to, że pokazała mi kim muszę się stać, aby
być sobą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz