Rozglądałam się po terenach watahy, bo jestem tu przecież zupełnie nowa i
nawet nikt mnie tu nie zna. Chciałam przy okazji się z kimś
zaprzyjaźnić, ale nikogo nie widziałam. To takie dziwne, być w miejscu
pierwszy raz, nie móc wrócić i nie znać nikogo, kto może w tym momencie
pomóc. Biegałam wśród kwiatów i drzew, aż ujrzałam jezioro. Wzięłam
rozpęd i zanurkowałam, oczywiście oddychając pod wodą. Pływałam sobie
spokojnie, biegałam po dnie i tym podobne rzeczy. Aż nagle ktoś złapał
mnie za futro i wyciągnął na brzeg. Otrzepałam się, otworzyłam oczy i
ujrzałam nad sobą basiora. Warknęłam, bałam się, że chce mnie zabić.
- Spokojnie, uratowałem cię. Topiłaś się. – Powiedział z zupełnym spokojem.
- Ja potrafię oddychać pod wodą. – Zachichotałam.
- Oh..
Wstałam i kolejny raz otrzepałam się, po czym zaczęłam powoli układać
sobie futro, abym nie wyglądała jak kolorowy, pogięty wodorost. Nie
chodzi o roślinę, tylko wygięcie. Nie jestem wodorostem.
- Jestem Eleonora. – Przywitałam się po chwili z uśmiechem. – A ty?
< Jakiś basior? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz