- Ze świata- odpowiedział.
- Może grzeczniej?!- powiedziałam przyciskając łapę do jego gardła. Zaczął się krztusić. Był wyczerpany. Gdy go zobaczyłam ledwo trzymał się na nogach. Jego sierść była posklejana, jakby podróżował z bardzo daleka. Zrobiło mi się go szkoda, ponieważ kiedyś byłam w podobnej sytuacji. Mimo to nie odpuściłam i nadal przyciskałam go do ziemi.
- Puścisz mnie kiedyś?- jęknął cicho. Już miałam odpuścić, kiedy uświadomiłam sobie, że nie odpowiedział na żadne z moich wcześniejszych pytań.
- Kim jesteś?!- wysyczałam przez zęby siląc się na stanowczy ton głosu. Basior był nie ugięty, tak samo jak ja.
- Wilkiem- lekki, zadziorny uśmieszek pojawił się na jego twarzy.
- Dobra, zrobimy tak- odparłam po chwili ciszy. Wpadłam na pewien pomysł, który jednocześnie byłby naszym kompromisem- Ty odpowiesz na moje jedno pytanie, a ja porozmawiam z alfą. Może znajdzie się dla ciebie jakiś ratunek- spojrzałam na niego krzywo- nie obraź się ale wyglądasz okropnie- nawiązałam do tego, że był wygłodzony i zaniedbany. Jestem ciekawa przez co przeszedł.
- Chciałem to samo powiedzieć o tobie- odpyskował, po czym kiwnął głową, na znak, że zgadza się z moją propozycją. Zeszłam z niego, całkowicie przypadkiem mocniej stając łapą na jego żebrach. Chłopak jęknął po czym lekko sycząc z bólu podniósł się chwiejnie na łapach.
- Jak się nazywasz?- podeszłam do niego. Basior oparł się o mnie jak o drzewo, by nie stracić równowagi.
- Emm...Denar- odpowiedział po chwili zastanowienia. Był strasznie tajemniczy. Chciałam odkryć jego sekrety.
- Na pewno? Wahałeś się...- chciałam sprowokować do kolejnej wymiany zdań. Lubiłam drażnić się z innymi, takie moje hobby. Denar wydawał się być równie uparty jak ja, więc nasze rozmowy mogłyby być ciekawe.
- Daleko jeszcze?- jęknął podkulając na chwilę tylną łapę.
- Kawałek. Wytrzymasz- wywróciłam oczami i starałam się pomóc mu utrzymać równowagę. Ciekawa jestem jak zareaguje Thalia.
- Może grzeczniej?!- powiedziałam przyciskając łapę do jego gardła. Zaczął się krztusić. Był wyczerpany. Gdy go zobaczyłam ledwo trzymał się na nogach. Jego sierść była posklejana, jakby podróżował z bardzo daleka. Zrobiło mi się go szkoda, ponieważ kiedyś byłam w podobnej sytuacji. Mimo to nie odpuściłam i nadal przyciskałam go do ziemi.
- Puścisz mnie kiedyś?- jęknął cicho. Już miałam odpuścić, kiedy uświadomiłam sobie, że nie odpowiedział na żadne z moich wcześniejszych pytań.
- Kim jesteś?!- wysyczałam przez zęby siląc się na stanowczy ton głosu. Basior był nie ugięty, tak samo jak ja.
- Wilkiem- lekki, zadziorny uśmieszek pojawił się na jego twarzy.
- Dobra, zrobimy tak- odparłam po chwili ciszy. Wpadłam na pewien pomysł, który jednocześnie byłby naszym kompromisem- Ty odpowiesz na moje jedno pytanie, a ja porozmawiam z alfą. Może znajdzie się dla ciebie jakiś ratunek- spojrzałam na niego krzywo- nie obraź się ale wyglądasz okropnie- nawiązałam do tego, że był wygłodzony i zaniedbany. Jestem ciekawa przez co przeszedł.
- Chciałem to samo powiedzieć o tobie- odpyskował, po czym kiwnął głową, na znak, że zgadza się z moją propozycją. Zeszłam z niego, całkowicie przypadkiem mocniej stając łapą na jego żebrach. Chłopak jęknął po czym lekko sycząc z bólu podniósł się chwiejnie na łapach.
- Jak się nazywasz?- podeszłam do niego. Basior oparł się o mnie jak o drzewo, by nie stracić równowagi.
- Emm...Denar- odpowiedział po chwili zastanowienia. Był strasznie tajemniczy. Chciałam odkryć jego sekrety.
- Na pewno? Wahałeś się...- chciałam sprowokować do kolejnej wymiany zdań. Lubiłam drażnić się z innymi, takie moje hobby. Denar wydawał się być równie uparty jak ja, więc nasze rozmowy mogłyby być ciekawe.
- Daleko jeszcze?- jęknął podkulając na chwilę tylną łapę.
- Kawałek. Wytrzymasz- wywróciłam oczami i starałam się pomóc mu utrzymać równowagę. Ciekawa jestem jak zareaguje Thalia.
< Denar? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz