- Jeszcze się pytasz- uśmiechnęłam się do basiora i razem z nim zaczęłam jeść jelenia.
***
- Muszę już wracać- powiedziałam przerywając obgryzanie kości.
- Odprowadzę cię- zaproponował od razu. Nie chciałam korzystać z niczyjej pomocy. Byłam przecież samodzielna.
- Nie...nie trzeba. Jedz sobie dalej- uśmiechnęłam się i zaczęłam
wychodzić z jaskini. Usłyszałam za mną jakieś kroki. Spes cały czas
szedł za mną. Był dwa razy większy ode mnie.
- Odpowiedziałem, że cię odprowadzę- uśmiechnął się i już nie miałam
ochoty mu odmawiać. Odwzajemniłam uśmiech i udaliśmy się w kierunku
mojej "norki".
***
- A co z twoją rodziną?- spytałam przerywając ciszę. Spes był nowy w naszej watasze. Warto byłoby go poznać.
- Mam oboje rodziców, trzech braci i cztery siostry- powiedział z
uśmiechem. Widać było, że ich kochał. Szkoda, że ja nie miałam okazji
spotkać mojego brata.
- Musiałeś mieć wesołe dzieciństwo- powiedziałam, gdy dochodziliśmy do mojego domu.
- Baaaardzo- zaśmiał się zapewne na swoje wspomnienia.
- Dzięki za to, że się mną zająłeś- powiedziałam zatrzymując się przy wejściu.
- W końcu to przeze mnie nie zdążyłaś dobiec do jaskini- uśmiechnął się. Czy on zawsze chodził taki uśmiechnięty i pełny życia?
- Tak, masz rację- lekko go popchnęłam w bok- to wszystko przez ciebie-
wybuchłam śmiechem widząc jego zdezorientowaną minę. Basior widząc, że
to tylko żart również się zaśmiał.
- Jeszcze raz wielkie dzięki....
< Spes? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz