Menu

piątek, 19 grudnia 2014

Od Octaviusa

DOBRA ZACZYNAMY OD PROSTEGO ĆWICZENIA. POMPKI!-krzyknął wyraziście Herion.

Jak powiedział tak musialem zrobić. dziesięć-prościzna. dwadzieścia-no tak średnio ale okej. trzydzieści-ahh mój brzuch. czterdzieści-daj spokój! Po czterdziestu pięciu padłem na glebę.

-50 I DAM NASTĘPNE ĆWICZENIE!-ostry krzyk trenera. Jedna, druga, trzecia, czwarta.....-znowu upadłem z wycieńczenia. . piąta......-padłem znowu.

-No ładnie nawet. Masz picie i teraz 150 przysiadów.-popatrzyłem się na niego ostrym wzrokiem. Napiłem się wody i wróciłem do ćwiczeń.

--STO-doliczylem się.

-Dalej bo się nudzę.-odpowiedział pijąc spokojnie wodę.

Do długim mozolnym drugim ćwiczeniu dał następne zadania.

-Pobiegnij  dziesięć okrążenień tą góre!-pokazał na średnie wzgórze. Zacząłem biec.

-Pierwsze, drugie, trzecie-mówiłem sobie w myślach. Wcześniej ćwiczyłem mięśnie teraz nogi.

-czwarte, piąte, szóste.-powoli padałem pod wpływem ogromnej ilości wycieńczenia.

-Siódme, ósme, dziewiąte-dwa razy upadłem.

-DZIESIĄTE!-wreszcie zrobiłem te dziesięć okrążeń. Wywróciłem się na kamieniu. Popatrzyłem na Heriona. Siedział sobie spokojnie jedząc batonika.

Ejjjjjj-powiedziałem.- Skończyłem już-dopowiedziałem.

-Ahhhh... prawie zasnąłem. przebiegnij w ciągu minuty cały las.

-Ale......-nie dał mi dokończyć.

-Czas start!-krzyknął. Znowu pobiegłem z wielkim wycieńczeniem ogranizmu.  Biegłem, biegłem i tak około piędziesiąt sekund.

Już widziałem siedzącego trenera, ale upadłem. Wstałem jeszcze po pięciu sekundach i dokończyłem bieg.

-Coś..... jeszcze......-zapytałem podczas ogromnej zadyszki.

-Tak wróć do domu na obiad i przyjdź znowu.  Masz godzinę-mówiąc włączył stoper.  Do domu przyleciałem bo nóg nie czułem. Zjadłem szybko obiad. Była sarnina w polewie pieczonej. Po piędziesięciu ośmiu minutach wróciłem.  Nikogo nie było. Rozejrzałem się tak, aż zauważyłem dużą sarnę. Podkradłem się do niej i gdy miałem na nią skoczyć uciekła w diabolicznym tempie. Zacząłem ją gonić,ale podknąłem się o kamień i rozbiłem sobie kolano.

-AUĆ!-pisnąłem z bólu.

-No właśnie!-usłyszałem głos Heriona- Z tym musimy popracować.-powiedział pijąc wodę.

-No dobra-odpowiedziałem. W mgnieniu oka wyczarował mi pachołki. Według mojego instynktu miałem je szybko okrążyć. Zrobiłem to szybko. Po skończąnym slalomie. Wyskoczyła kolejna sarna. Wiedziałem już że nie była prawdziwa. Była magiczna. Podbiegłem do niej i zdarzyło się tak jak wcześniej. Tylko że nie upadłem. Goniłem ją przez pięć kilometrów. Była bardzo szybka. Aż wreszcie ją złapałem i wgryzłem jej się w kark.

-Bardzo ładnie tylko że był to najmniejszy poziom trudności-oznajmił lekceważąc mój wysiłek.

-CO?!!!!!!!!!!!!!!!-zdziwiłem się.

-TERAZ POBAW SIĘ Z TYM!-wyczarował mi przed nosem magicznego niedźwiedzia. MAM GO ZABIĆ?! Pacnął mnie łapą. Poleciałem na skały raniąc sobie łapę i głowę. Szybko wstałem i schowałem się za skałą. ,,Miś" strzelał kulami ognia i za każdym razem kiedy wychodziłem zza skał dostawałem kulę.

-Trzeba coś zrobić!-popatrzyłem sie na zardzewiałą tarczę. Złapałem ją i wyszedłem na przeciw misiowi. Zostałem bez problemowo strącony. Poleciałem na strome zbocze. Próbowałem się podciągnąć ale nic z tego. Nagle złapał mnie Herion

-Walczysz czy nie?-zapytał. Myślał że się poddam ale ja będe walczył! Wstałem i z wielkim grzmotem polecialem na potwora. Dwa razy uniknąłem jego ciosów gdy......... wywrócił mnie i spróbował wbić mi pazury w klatke piersiową. Uniknąłem śmietlnego ciosu. Nagle potwór zniknął, a Herion wyskoczył mi przed oczyma.

-Dobra koniec na dziś. Wracaj już do domu.-powiedział i zaczął iść w stronę swojej jaskini.

-Kolejne szkolenie jutro w tym samym miejscu-dopowiedział. Wróciłem wreszcie do domu. Gdy znalazłem się w swojej jaskini zasnąłem snem kamiennym.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz