Szybko minęłam Spesa i wbiegłam do swojej jaskini. Na szczęście
zdążyłam. Uwarzam, że warto korzystać z dnia do ostatniej chwili. Muszę
jutro udać się na polowanie a później nad rzekę.
Z taką myślą zasnęłam.
***
- Poddaję się- warknęłam sama do siebie, gdy po raz kolejny dorodny jeleń uciekł mi sprzed nosa.
- Nie sądzisz, że jesteś za mała jak na taką zwierzynę?- Wystraszyłam się Spesa, który stał tuż za mną.
- Nie- odparłam rozglądając się za jakimś ruchomym celem. Po chwili
ukazał mi się zając. Przyczaiłam się i już muałam się na niego rzucić
kiedy spłoszył go biały basior wołając moje imię.
- Robisz to specjalnie- powiedziałam z nutką grozy. Jak widać nie podziałało to na chłopaka, który wybuchł śmiechem.
- Słodko marszczysz pyszczek jak się złościsz- zachichotał gilgocząc mnie ogonem po nosie. Odskoczyłam od niego.
- Nie jestem słodka tylko groźna- powiedziałam dumnie. Basior pokiwał z niedowierzaniem głową i poszedł przed siebie.
- Gdzie idziesz?- krzyknęłam za nim.
- Jeleń jak tamten nie może się zmarnować- uuśmiechnął się po czym wzbił się w powietrze. Upoluję sobie coś lepszego.
***
Pięć godzin w lesie.
Co mi to dało? Dwie wiewiórki i sporego zająca! Tylko! Wzięłam swoje
zdobycze w pysk i zaczęłam kierować się do jaskini. Zostawiłam posiłek w
domu i poszłam nad rzekę tak jak sobie wcześniej ustaliłam. Wskpczyłam
do wody i poczułam jak przyjemne zimno zalewa moje gęste futro. Po
chwili kompieli wyszłam z wody i się otrzepałam.
- Hej, szczurku- powiedział Spes, który pojawił się z nikąd.
- Witam...-zmierzyłam go wzrokiem szukając odpowiedniego przezwiska-
puchaty- dopiero po wypowiedzeniu tego słowa stwierdziłam, że nie
dorównałam "szczurkowi".
- Co tutaj robisz?- spytałam z uśmiechem, gdyż rozbawiło mnie nasze przywitanie.
< Spes? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz